The Writing and The Book

من به شاعر سوری که در آرکانزاس زندگی می‌کرد نگفتم که در طول انقلاب لیبی بارها و بارها به این فکر افتادم که  قلم را زمین بگذارم و اسلحه را بردارم. به او نگفتم که نوشتن فقط زمانی موثر است که از آن به عنوان اسلحه استفاده نکنیم وهر بار که تلاش کردم تا از آن استفاده دیگری بکنم، احساس خیانت کرده ام.

دیالوگ های رمان من شاهکارند، طوری که آدم باور نمی کند یک آدم قرن هجدهمی بتواند اینقدر شوخ و طناز باشد و یا اینقدر مدرن به نظر بیاید.

یک ماه تمام را صرف خواندن آثار شیلا هتی کردم، و این تجربه مثل این بود که درذهن او باشم که البته جای بدی نبود. حتی بسیار آشناتر از آنچه که انتظار داشتم بود.

اما بیشتر از همه، این کتاب در مورد دوستی مردانه است و این سوال که مرد بودن یعنی چه؟ سوالی که ممکن است امروز چندان ضروری به نظر نرسد اما این رمان مثل کارهای قبلی مطر، در نهایت در مورد پیچیدگی های انسان بودن است. ارتباطی که ما با یک انسان دیگر شکل می دهیم، تمام لحظات شادی و غم، صمیمیت و چیزهایی که در مورد آنها صحبت می کنیم، چیزهایی است که دوست داریم درباره آنها صحبت کنیم و نمی کنیم، همه در این کتاب پنهانند

سبک نوشتاری اوبسیار ساده است، اما سادگی به بهترین شکل ممکن در نثر او پدیدار می شود. کلمات به خودی خود بار احساسی سنگینی ندارند، اما وقتی در کنارهم قرار می‌گیرند، مکانهایی در قلب شما را نشانه می گیرند که تا به امروز نمی‌دانستید وجود دارند.

شاید در دنیا نویسندهٔ اسرائیلی دیگری وجود نداشته باشد که به اندازه آموس آز به شهرت بین‌المللی دست پیدا کرده باشد. در اسرائیل، او یکی از معتبرترین شخصیت‌های فرهنگی کشور است. آز، زندگی پر آشوبی را از سر گذراند. وقتی ده ساله بود، شاهد تأسیس دولت یهود شد. وقتی دوازده ساله بود، مادرش خودکشی کرد. وقتی پانزده ساله بود، به یک کیبوتس پیوست و نام خانوادگی خود را به “آز” تغییر داد، که به معنای “قدرت” در زبان عبری است.

نگاهی به کتاب “در آستانه” ایوان تورگنیف.

طاهر جعوط، نویسنده و روزنامه نگار الجزایری، در سال 1993 به دلیل حمایت از سکولاریسم و مخالفت با آنجه افراط گرایی می نامید توسط گروه اسلامی به قتل رسید. درباره او و آخرین رمانش در اینجا بخوانید.